VEPRA logo
Logo link

KUR’ANI PËR HATËR TE AGJËRIMIT APO AGJËRIMI PËR HATËR TË KUR’ANIT?

Muhamed Murtezi

  

Mr. Sabahudin JASHARI
Pyetja se cili është zbritur, në Ramazan, për hatër të tjetrit, Kur’ani për hatër të agjërimit apo agjërimi për hatër të Kur’anit, në aspektin formal nuk ka shumë rëndësi, por me rëndësi është të dihet se ç’raporte kanë me njëri-tjetrin këta dy elementë shumë të dalluar të muajit të bekuar të Ramazanit.
All-llahu i Madhëruar thotë në Kur’anin Fisnik: “ … zemrat e tyre janë pushtuar nga veprat (e këqija ) që bëjnë.” (Mutafifin: 14)
Transmeton Imam Ahmedi (All-llahu e mëshiroftë) nga Ebu Hurejra, se Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] ka thënë: “Nëse shejtanët nuk do të hidhnin valle mbi zemrat e bijve të Ademit, bijtë e Ademit do të kishin soditur mbretërinë e qiejve”.
Po ashtu, transmetohet se Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] ka thënë: “Kur njeriu bën një mëkat, i bëhet një pikë e zezë në zemër. Nëse pendohet apo e pason mëkatin me një të mirë, i fshihet. Por, nëse e pason me mëkate të tjera, për çdo mëkat i bëhet nga një pikë e zezë, derisa t’i mbulohet e gjithë zemra, e sakaq në zemrën e tij nuk mbetet asnjë dritare për të hyrë drita e hakut”.
Transmetohet se Imam Shafiu (All-llahu e mëshiroftë e qoftë i kënaqur me të) kishte memorie shumë të fortë, saqë e memorizonte faqen me një të lexuar. Një ditë kjo aftësi iu venit. I shqetësuar shumë, ankohet tek mësuesi i tij Vekiu. Eksperti i shpirtit, Vekiu nuk e pati të vështirë të diagnostikojë sëmundjen e Shafiut.  Imam Shafiu ilaçin e Vekiut e përshkroi në poezi:

Iu ankova Vekiut se me memorie jam keq
Më këshilloi që nga gjynahet dorë të heq
Që dituria është dritë më mësoi më parë
E drita e All-llahut s’dhurohet ndër gjynahqarë.

Kurani Fisnik, veç zbritjes në Natën e Kadrit, në bejt-ize dhe zbritjes mbi profetin Muhammed [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem], ka edhe dy zbritje tjera të lidhura ngushtë me njëra-tjetrën. Bëhet fjalë për zbritjen e Kur’anit në zemrën e njeriut, e më pas zbritjen në aktualitetin jetësor.
Kurani Fisnik, që udhëzon pafundësisht për tek çdo e mirë e kësaj dynjaje dhe të ahiretit, është i përsosur e i mirësqaruar prej më të dijshmit e më të urtit All-llah. Sekreti i suksesit të bashkëveprimit me të dhe i përfitimit nga udhëzimi i tij, mbetet gjithmonë gatishmëria e zemrës, të cilës i duhet ta perceptojë drejtë, ta besojë thellë dhe të furnizojë me energji të mjaftueshme për të realizuar zbritjen e fundit, atë në aktualitet.
Argumentet e më sipërme sinjalizojnë fuqishëm se zemra, si enë e revelatës hyjnore, nëse ambienti i saj është i infektuar nga mikrobi i mëkatit, nuk mund të jetë ambient i përshtatshëm për të mbajtur dritën e All-llahut.
Natyrshmëria origjinale humane, si krijesë e përsosur e All-llahut, është krijuar për të ndërtuar marrëdhënie harmonike e të natyrshme me revelatën hyjnore, Kur’anin. Mozaiku shpirtëror human me prejardhje hyjnore, është i përshtatur për t’u përputhur totalisht me idenë e përsosur hyjnore, mirëpo mëkati që pushton sipërfaqe të këtij mozaiku, bën që ideja hyjnore ose të mos gjejë vend në të, ose të mos përputhet ashtu siç duhet.
All-llahu i Madhëruar njofton se: “Ky është një libër udhëzues për të devotshmit.” (Bekare: 2). Pra, është udhëzim për ata që pastërtinë e zemrave të tyre e kanë ruajtur nga ndryshku i mëkatit. Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] thotë: “Takvaja, devotshmëria është këtu”,dhe e bëri me shenjë tre herë në zemrën e tij.
Këtu lidhet, qartësisht, në mënyrë kushtëzuese, përfitimi nga udhëzimi hyjnor me devotshmërinë. Ndryshe, mund të thuhet, duke iu referuar ajetit dhe hadithit, se nuk mund të përfitojë nga ky udhëzim hyjnor askush, përveç atij që zemrën e ka të mbushur me devotshmëri, pra, që mbrohet nga mëkatet.
All-llahu i Madhëruar na bën me dije se, që zemra e njeriut të jetë vazhdimisht e pastër për të bashkëvepruar me dritën hyjnore, zemrës i duhen mekanizma mbrojtës dhe ndihmës që ta ruajë vazhdimisht këtë gatishmëri. “O ju që keni besuar ju është bërë obligim agjërimi ashtu si atyre para jush që të bëheni të devotshëm.” (Bekare: 183)
Jeta e besimtarit të devotshëm vazhdon edhe pas agjërimit të muajit të shenjtë. Pra, vazhdon edhe pas arritjes së devotshmërisë, nëse e marrim të mirëqenë arritjen e këtij objektivi nga çdo besimtar. Sakaq, nevoja e vazhdueshme e njeriut për udhëzimin hyjnor, gjatë rrugës së tij drejt kënaqësisë së All-llahut, nxjerr në pah se një nga objektivat kryesor të agjërimit të muajit të bekuar të Ramazanit është riaftësimi i njeriut për të ndërtuar marrëdhëniet e natyrshme me dritën hyjnore, Kur’anin.
Këtë e nxjerr në pah, në mënyrë të tërthortë, edhe ajeti 185 i sures Bekare: “Muaji i Ramazanit është ai, në të cilin ka zbritur Kur’ani, që është udhërrëfyes për njerëzit, plot me shenja të qarta për rrugën e drejtë dhe dallues (i së mirës nga e keqja). Pra, kushdo nga ju që dëshmon këtë muaj, le të agjërojë...”
Muajin e Ramazanit na e prezanton All-llahu i Madhëruar në kontekstin e prezantimit të zbritjes së Kur’anit, udhëzues për te çdo e mirë. Më pas All-llahu i Madhëruar urdhëron që të agjërohet ky muaj i Kur’anit. Suksesi i këtij adhurimi realizohet vetëm atëherë kur plotësohen dy elementë kryesorë, njëri fizik e tjetri shpirtëror: I pari ka të bëjë me heqjen dorë nga ushqimi dhe epshet fizike. I dyti ka të bëjë me ruajtjen nga gjynahet. Pra, nëse nuk realizohen të dy integritetet, ai fizik dhe ai shpirtëror, adhurimi i agjërimit nuk merret në konsideratë nga All-llahu. Mirëpo, në të njëjtën kohë, të dy këta elementë janë më të domosdoshmit për të përfituar nga udhëzimi hyjnor. Pra, Kur’ani nuk mund të perceptohet drejtë, besohet thellë dhe të mbartet për t’u zbatuar, nëse barku është i tejmbushur me ushqim, sepse truri nuk funksionon në rregull, dhe nëse shpirti është i ngarkuar me mëkate, sepse ato nuk lejojnë që drita e All-llahut të reflektojë ashtu siç duhet në pasqyrën e shpirtit.
Ajo që përforcon akoma edhe më tepër atë që u përmend më sipër, është fakti se Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] i kushton një rëndësi të veçantë leximit të Kur’anit gjatë muajit të Ramazanit. Transmeton Aishja [radijall-llahu anha], se Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] e përsëriste Kur’anin me melekun Xhibril çdo Ramazan. Ndërsa në Ramazanin e fundit të jetës së tij, Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] e ka përsëritur dy herë Kur’anin.
Pra, mundësia e kuptimit dhe përjetimit të Kur’anin në Ramazan, gjatë agjërimit, është më e madhe se në çdo kohë tjetër, për shkak se vëmendja e mendjes dhe e shpirtit janë më të ndezura ndaj Kur’anit më shumë se kurdoherë tjetër, sepse trupi është më i lirë, e po ashtu edhe shpirti.
Rreziku i kryerjes  së vazhdueshme të mëkateve konsiston, veç cenimit të pastërtisë së teuhidit, se zemra dhe shpirti i njeriut ambientohet me të keqen. Kjo gjë shkakton përmbysjen e standardit të mirës dhe të keqes. Thënë ndryshe, natyrshmëria e pastër humane me burim hyjnor tjetërsohet dhe raportet e saj me të drejtën hyjnore përmbysen. Këtë ka si objekt edhe ajeti kur’anor i sures Mutafifin që përmend “Ran”, që ndryshe mund të thuhet: ndryshku i punëve të këqija që pllakos zemrën dhe e izolon atë, siç e nxjerr në pah edhe hadithi i lartpërmendur i pikave të zeza në zemër, të shkaktuara nga mëkatet. Më i drejtpërdrejtë në lidhje me këtë është ajeti 16 i sures Hadid, ku All-llahu i Madhëruar thotë: “A nuk ka ardhur koha për besimtarët e vërtetë, që zemrat e tyre të përulen para këshillave të Allahut dhe para së Vërtetës që Ai ka shpallur e të mos bëhen si ata, që iu është dhënë Libri më parë?! Me kalimin e një kohe të gjatë, zemrat e tyre u ngurtësuan dhe shumë syresh janë të pabindur.”
Përsëritja e agjërimit të Ramazanit, si obligim hyjnor i përvitshëm, është në nivelin e kësaj sfide të rrezikshme të pasojës së mëkatit. Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] thotë: “Agjërimi i Ramazanit shlyen mëkatet që janë kryer mes dy Ramazaneve...” Pra, agjërimi i një muaji të plotë, i shoqëruar ngjitazi me elementin e namazit, leximit të Kur’anit, sadakasë e të gjithë punëve të mira të motivuara nga bereqeti i sevapit të pafundmë që ka vënë All-llahu në këtë muaj, të gjitha këto shërbejnë si një servis i mjaftueshëm për ta kthyer zemrën, shpirtin dhe natyrshmërinë humane në origjinalitetin e saj. Sakaq, bashkëveprimit mes natyrshmërisë (fitra) dhe Kur’anit i kthehet normaliteti dhe harmonia e duhur.