logo
 
 

 

temat

KUDSI- DJEP I QYTETËRIMIT

Pa kurrfarë teprimi, Kudsi llogaritet si një nga qytetet më të njohjura të botës gjatë kohës dhe shekujve të kaluar. Është qytet që nuk ndërpreu së ekzistuari gjatë kohës. Nuk ka popull, e as civilizim e që Kudsi të mos ketë rol të rëndësishme në jetën e tyre

Kudsi është qytet i Islamit dhe toka e pejgamberëve të All-llahut dhe Shpalljes. Është dëshmitar i pakontestueshëm i civilizimit njerëzor, rrënjët e të cilit shtrihen thellë në histori.
Në tokën e Kudsit janë ndërruar shumë civilizime të lashta. Nëpër Kuds kaluan asirianët, romakët, krishterët, babilonasit, persianët dhe shumë të tjerë. Në historinë tonë islame Kudsi paraqet një lloj kryeqendre e cila është e lidhur ngushtë me Ummetin islam dhe historinë e tij të madhërishme. Me të janë të lidhura zemrat e besimtarëve të vërtetë, muvehidëve, nga të gjitha anët e botës me anë të Israsë dhe Mi’raxhit të Pejgamberit [salall-llahu alejhi ve sel-lem], domethënë, udhëtimit të tij të natës prej Bejtul-Haremit (Qabes) në Bejtul-Makdis (Kuds), ku iu bë imam në namaz të gjithë pejgamberëve të All-llahut, e pastaj u ngrit në sferat më të larta qiellore, duke arritur deri në Sidretul-Munteha, ku dëgjoi kërcitjen e penës e cila shkruan fatin. Pastaj, zemrat e muslimanëve janë të lidhur me Kudsin me “Marrëveshjen e Omerit”, me simbolin e shkëlqyer të Islamit, të cilin muslimanëve ua dhuroi halifja i madh Omer El-Faruku. Edhe ajo lidhje është sikurse zemra e gjallë që rrahë, e që te ne zgjon jetën dhe shpresën. Muslimanët nga dashuria e madhe që patën ndaj këtij qyteti e quajtën me emra të ndryshëm. Është i njohur si El-Kuds, Mesxhidul-Aksa, Bejtul-Makdis, El-Kudsu-Sherif etj. Për këtë edhe meritoi që pas Mekkes dhe Medines të jetë princ në mesin e qyteteve dhe lule e shteteve.
Ky qytet i shenjtë islam pandërprerë i është nënshtruar rrezikut të rrënimit, çifutizimit dhe shlyerjes së kulturës islame nga fytyra e tij, që nga ajo ditë kur në tokën e tij shkeli këmba çifute me qëllim të nënshtrimit dhe sundimit me Kudsin ashtu që të realizohet ëndrra e madhe çifute, për të cilën ëndërrojnë edhe ditën edhe natën, e kjo është ngritja e Tempullit të Solomonit pas çkahit do të rrënonin mesxhidin e bekuar El-Aksanë.
Në vorbullën e këtij konflikti historik lëvizin aksionet e organizuara dhe aktivitetet e çifutëve të cilët kanë për qëllim ndryshimin dhe mënjanimin e karakteristikave dhe fakteve islame dhe futjen e të rejave, shenjave dhe simboleve çifute në tokën e shenjtë islame.

Mileniumi i tretë – hegjemonia e çifutëve?

Për shumë kë duket e paqartë se prej nga një agresivitet i tillë i çifutëve, sidomos kur është në pyetje pozita e Kudsit. Përgjigjen e gjejmë në mësimin e tyre. Në të vërtetë, ata besojnë se me ardhjen e mileniumit të tretë vjen epoka e hegjemonisë së çifutëve dhe koha kur do të përhapet mësimi i Teuratit. Por për këtë hegjemoni nuk ka asnjë fjalë përderisa çifutët nuk posedojnë kiblen e vet, domethënë Tempullin e Solomonit të cilin do të duhej ndërtuar në themelet e Mesxhidul-Aksasë. Çifutët besojnë se prej tempullit të Solomonit do të fillojë mësimi i pejgamberit të pritur çifut – “Shpëtimtarit”, e vetë ndërtimi do të përshpejtojë ardhjen e tij. Gjithashtu, miliona krishterë në botë, sidomos ortodoksët, besojnë se Isai [alejhis-selam] vetëm sa nuk është paraqitur dhe se kjo pritet pikërisht në fillim të mileniumit të tretë. Ata, gjithashtu besojnë se “Tempulli” në Kuds do të jetë rezultat dhe pikë nismëtare e mësimit të tij për së dyti herë ndaj asaj që gjendet në Inxhil dhe Teurat.

A janë legjenda këto?

Qysh në shikim të parë, është e qartë se bëhet fjalë për mite dhe legjenda të cilat kanë gjetur vend në kokat e grupacioneve të caktuara të krishterëve dhe çifutëve ekstremë, por legjendës e cila nga bota ireale kalon në atë reale në të cilën ata nuk kursejnë as mund e as të holla për t’i realizuar. Për çmim as që pyesin, qoftë me gjak apo me të holla paguajnë muslimanët.
Shteti çifut, sikur që e mendojnë ata, është mit gjithashtu edhe kryeqyteti është mit, e plani i tyre për nënshtrimin e gjithë botës nuk do të lëvizte nga vendi po qe se çifutët do të mbeteshin të jetojnë në botën e miteve dhe legjendave e të mos merrnin aksion për realizimin e atyre ëndrrave.
Dhe, sot kemi çifutë të cilët ikin nga bota e legjendave në botën e realtë dhe planifikojnë si dhe investojnë në realizimin e tyre, e nga ana tjetër kemi muslimanë të cilët me dëshirë ikin nga bota reale në botën ireale dhe në vend të planifikimit dhe aksionit i ngushëllojnë të tjerët se si do të vuajnë çifutët, e se të gjithë punojnë nga pak për këtë.

A do t’ia arrijnë çifutët qëllimit për rrënimin e Mesxhidul-Aksasë?

Nuk ekziston ndonjë tekst i besueshëm nga Kur'ani apo hadithi në bazë të së cilit nuk do të vijë deri te rrënimi i mesxhidit. Përkundrazi, shumë ndodhi kanë ngjarë, e të mos jenë të përmendur në Kur'an apo hadith. Për shembull, gjatë kohës së Haxhxhaxhit ka qenë e rrënuar Qabja, e për këtë nuk ka pasur ndonjë paralajmërim, gjithashtu edhe Guri i zi – Haxherul-esvedi u vodh dhe u ruajt në Bahrein njëzet vjet, tërë këto nuk u përmendën në Kur'an dhe Sunnet. Në këtë rast vlen ligji i shkakut dhe pasojave që ndodhin në suaza të caktimit të All-llahut në të cilin All-llahu i Lartësuar, bën ç’të dojë dhe cakton si të dojë. Muslimanët e sotëm, mbi një miliardë, sikur nuk njohin ligjin e shkakut dhe pasojave dhe se mbi pesëdhjetë vjet të pafuqishëm shikojnë çifutët se si punojnë sipas atij ligji dhe asgjë nuk i lënë rastit, dhe të cilët deri sot janë imponuar si fuqi dhe forcë respektabile në çdo aspekt. Ata 15 milionë kundrejt neve mbi një miliardë. Dallim impozant,  a?

Pozita e Mesxhidul-Aksasë te muslimanët

Duhet ditur se për Mesxhidul-Aksanë vlen dispozita e sheriatit në aspekt të shtimit të shpërblimit për namaz dhe lejimit të udhëtimit për shkak të vizitës, pa marrë parasysh se a ekziston ndërtesa, sepse i tërë oborri quhet mesxhid. Gjatë shpalljes së Kur'anit nuk ka ekzistuar mesxhidi si ndërtesë, kurse halifja Omeri [radijall-llahu anhu], themeloi mesxhidin aty ku ka qenë musal-la (vendi ku falet namazi i xhumasë dhe i bajramit) e Davudit [alejhis-selam], më vonë këtë ndërtesë e ngriti halifja Velid Ibën Abdulmeliku, në formë e sotme. Mesxhidul-Aksaja nuk ka ekzistuar si ndërtesë kur Pejgamberi [salall-llahu alejhi ve sel-lem] ishte imam i të gjithë pejgamberëve në oborrin e mesxhidit natën e Israsë dhe Mi’raxhit.

Ndërtimi i “Tempullit”

Ben Gurioni, njëri prej politikanëve çifutë dhe prijës i krimeve ndaj palestinezëve, deklaron: “Izraeli nuk ka vlerë pa Kudsin, e Kudsi nuk ka vlerë pa Tempullin”.
Tempulli është emër i vjetër për vendin ku është bërë ibadet para Islamit, e çifutët me këtë nënkuptojnë Tempullin e arshshëm të Solomonit.
Sot në Izrael ekzistojnë 120 grupacione dhe organizata të cilat veten e quajnë ekstremiste, e në mesin e tyre ka 25 që janë të specializuara për rrënimin e Mesxhidul-Aksasë dhe ndërtimin e Tempullit.

Së pari gurët!

Secila ndërtesë ka tullat dhe gurët e vet përkatës, por nëse ajo ndërtesë është mit apo legjendë e cila dëshirohet të ndërtohet në realitet, atëherë edhe gurët e saj duhet të jenë gurë mitologjik.
Rrëfimi për gurët, në kuptim të zbatimit praktik, ka filluar në vitet e tetëdhjeta, atëherë kur një grup fetar zgjodhi gurin e madh (gurin e shenjtë) i rëndë 5,3 tonelata të cilin më datën 16.10.1989 e vunë si gurthemel në afërsi të Mesxhidul-Aksasë. Veç kësaj ka qenë e nevojshme të përgatiten gjashtë milionë blloqe prej guri të cilin nuk e ka prekë dora e njeriut. Për realizimin e kësaj pjese të punës është kujdesur familja e pasur çifute Levi e cila në gurore të posaçme ka përgatitur 6 milionë blloqe.
Njëri prej këtyre çifutëve thotë: “Përgatitja e gjashtë milionë gurëve nuk është aspak punë e lehtë, por ajo që na jep fuqi është ndjenja për të bërë gjë të shenjtë. Kurdo që të preki këtë gur, kam ndjenjë se në të lëvizë diçka prej parajse”.

Ç’është me shandanin?   

Për shandanin shtatëcepësh apo shtatëpjesësh, gjithashtu sillen tregime të ndryshme, e ai paraqet njërin prej simboleve më të mëdhenj që simbolizon shtatë ditët e krijimit sipas Teuratit. Ata llogarisin se shenjtëria në tempull nuk do të plotësohet përderisa shandani nuk hyn brenda.
Milioneri çifut nga Egjipti, Musa Ferexh, në vitin 1990 me bekimin e Netanjahut filloi të përgatis shandanin e artë, krahas kësaj ndërtoi edhe “tendën e marrëveshjes”, për të cilën çifutët besojnë se në të është takuar Musai [alejhis-selam] me melekët. Kjo tendë është punuar prej arit të pastër.
Edhe një shandan dhuroi Roza Jozefi më datën 18.08.1997 me vlerë prej 15 milionë dollarë.
Sa i përket shandanit të vjetër historianët çifutë konsiderojnë se ai është i shpëtuar gjatë shkatërrimit të parë të tempullit nga ana e Nabukodonosorit në vitin 586 para epokës sonë. Njëri prej spiunëve të sotëm çifutë mori vesh se shandani i kërkuar gjendet në deponë e Vatikanit, ku është sjellë në Romë gjatë sundimit të imperatorit Titus i cili në vitin 70 të epokës sonë për herë të dytë rrënoi tempullin. Shandani është prej arit dhe peshon 70 kg.

Arka!

Legjenda vijuese e cila është e lidhur me tempullin, për të cilën diskutohet shumë është legjendë për arkën.
Sa i përket arkës që është trashëguar prej Musait [alejhis-selam], e të cilën e bartnin melekët dhe e cila mbeti deri në kohën e pejgamberit Shenonit (Samuelit) për t’i bindur çifutët në aspekt të pushtetit të Talutit, e që përmendet në suren Bekare, ajeti 248, në çka ne besojmë: Pejgamberi i tyre u tha: Shenjë e sundimit të tij është që t'ju sjellë arkën, që e bartin engjëjt, dhe që në te gjeni qetësim (shpirtëror) nga Zoti juaj, e edhe diçka që ka mbetur nga thesari i familjes së Musait dhe Harunit. S'ka dyshim se ky, po qe se jeni besimtarë, është një fakt për ju.”
Sa i përket legjendës çifute për arkën dhe besimin e tyre se prapë do të arrihet deri te ajo dhe e cila do të jetë me ta në betejat të cilat për shkak të asaj do të fitohen, ne kësaj nuk i besojmë. Kjo arkë ishte derisa vinin pejgamberët prej Benu Israilëve, e kur kjo u ndërpre, humbi edhe arka.
Megjithatë, gazetat çifute në shkurt të vitit 1997 publikuan se arka e kërkuar gjendet në Etiopi, ku e dërgoi Menelik Ibën Sulejmani, i biri i Sulejmanit [alejhis-selam] dhe Belkises.
Gazetat konkludojnë: “Tempulli nuk ka domethënie pa arkë, e ajo nuk gjendet nën Mesxhidul-Aksanë!”

Altari!

I fundit në vargun e legjendave në çka çifutët bazojnë besimin e tyre është altari, altari i sakrificës, i cili është i përgatitur të presë ditën kur do të futet në tempull, e gjatësia e tij është 30 metro. Megjithatë, çfarë duhet  therë në këtë altar? Ata besojnë në “lopën e kuqe” e cila duhet të paraqitet dhe me gjakun e së cilës duhet të lyhen ashtu që të pastrohen, sepse ata veten e konsiderojnë të papastër prej ditës kur është rrënuar tempulli. Habi është se çifutët e konsiderojnë veten si popull i zgjedhur e njëkohësisht e konsiderojnë se janë të papastër deri në ditën kur të theret lopa dhe të lyhen me gjakun e saj.
Në Tel-Aviv ekziston institut i posaçëm ku me anë të frytënimit artificial është bërë përpjekje të arrihet deri te lopa e kuqe e cila duhet t’i ketë tre vjet. Kjo ndodhi para ca kohësh, por zbuluan disa qime të zeza dhe e therën. Megjithatë, All-llahu e din më së miri se të gjitha lopët e kuqe, të bardha dhe të zeza të theren dhe të përzihen me Detin e Kuq dhe atë të Zi, e pastaj me të të lyhen, ashtu që asnjë çifut të mos pastrohet prej ndytësisë së kufrit përderisa me të vërtetë nuk e besojnë All-llahun e Lartësuar, dhe përderisa nuk besojnë në atë me çka ka ardhur i Dërguari i fundit i All-llahut, Muhammedi [salall-llahu alejhi ve sel-lem]. Këto ishin legjenda dhe mite çifute në të cilat bazohet besimi i tyre i prishur duke u munduar ta fusin në realitet dhe të realizojnë planin e tyre përmes gjenocidit të tmerrshëm ndaj muslimanëve që janë mbi një miliardë. Dhe ajo që sot mund t’u porositet muslimanëve është që të lirohen dhe shkarkohen nga mëkati në të cilin ranë dhe të përgatiten brenda kufijve të mundësive të tyre, në dritën e ajetit kur’anor: “E ju përgatituni sa të keni mundësi force, (mjete luftarake) e kuaj të caktuar për betejë kundër atyre (që tradhtojnë) e me të, (me përgatitje) ta frikësoni armikun e All-llahut, armikun tuaj dhe të tjerët, të cilët ju nuk i dini (se kush janë), e All-llahu i di ata. Çkado që shpenzoni për rrugë të All-llahut, ajo do t'ju konpenzohet dhe nuk do t'ju bëhet padrejtë.” (El-Enfal: 60) Ndoshta All-llahu do t’u japë bereket në atë lëvizje dhe t’i shkatërrojë intrigat e çifutëve përmes xhihadit në Palestinë. Kjo është mundësi primare përderisa All-llahu nuk jep që fryma e xhelozisë dhe krenarisë t’i kaplojë ata të cilëve u është besuar çështja e këtij Ummeti, i cili tani ka rënë në sprovim të rëndë.

Marrë nga revista: SAFF
Përktheu: Agim ABAZI

 

Të gjitha të drejtat i takojnë Shtëpisë Botuese "Furkan ISM" © 2007-2008